trök nao: "columns"

oh nee...

Vurrig jaor goof taalpuris Wim Daniëls oppe televisie 'n laezing ónger de alleszègkendje titel: 'zègk mer houdoe taege dien dialec'. Hae leet ós wete det v'r in Nederlandj euver 40 jaor gèn dialecte mieër kalle. Ich sjreef toen det 't mesjien den waal zoeë móch zeen veur zien Braobants mer det ich mich euver 't Limburgs neet drek kopzörg maakdje. Neet lang daonao koom ich mit d'n eigeste Wim euver dit óngerwerp in gesjprek. V'r kome d'r neet oet. Noe, 'n good jaor wiejer en door sjanj, sjaaj en taalkundige mokersjlaeg wiezer gewaore, val ich Wim nog sjteeds neet gaer bie mer mót gaondjeweg miene keutel toch in gaon trèkke.

Nog neet zoeë hieël lang trögkes bezóch ich 'ne verjäördig wo veer generaties bie ein zote. Ich huuërdje aojers zègke: 'gank mer lekker slapen'. Opa's en oma's huuërdje ich vraoge: 'wie duit de kikker?', 'wie duit 't varkentje?' Zoegaar in Lin wórt neet gevraogdj wie 'ne Kwekker kwaaktj of wie 'n verkske of nog sjónder 'n kuusjke knäörtj. En de kroekesjtöpkes huuërdje ich in koeër: 'oh nee' rope wie 'n glaeske ómveel. Op häör crèches geit zoeë te huuëre waal 'ns dökker get mis.

Inne lèste CD's van Ton Engels zitte al jaore teksbeukskes in 't Nederlands. 'In Limburg versjtaon ze 't toch waal', luuëtj hae wete. 'Zoeë kin de res van Nederlandj ouch 'ns laeze wo 't in godsnaam allemaol euver geit. Wie ich mich dis waek de nuuj Limburgstalige CD's van Paul van Loo en Ivo Rosbeek koch, zoog ich ouch hie allein Nederlandse tekste sjtaon. 't Wórt noe aevel 'n bietje anges oetgelagdj: 'zie die meine te wete wie se Limburgs mós sjrieve, sjtaon zoeë boetesjpel'. 'Oh nee' dach ich gelökkig nog net neet. 't Woor mieër zoeëget wie 'houdoe taege ós dialec'.

© jan sjure, 3 oktoeëber 2014