trök nao: "columns"

sanne

Zien ieëste puupke en pleske zeen door de gooj äöpeningskes in zien ieëste luierke belandj. Zien hertje kloptj d'r lekker op los, aan zien kluuërke te zeen, is zien laeverke 't febriekske det 't huuërtj te zeen en doon zien lungskes waat ze huuëre te doon. 't Iëste fleske ging nao binne es of 't mit de paplaepel woor ingegaeve. Det waat zoeë nao binne ging, vónj wie vanzelfsjpraekendj de noe al maeterslange waeg nao de luier en wórt óngerwaeges bietje bie bietje ómgezatj in alles waat nuuëdig is óm te greuje, te kloppe, te zuvere, te aome, te laeve.

Óngeluiflik waat d'r in nege maondj allemaol gebeurdj is inne boek van mien dochter. En neet allein in dae boek, iddere daag opnuuj óntsjtuit miljarde kere nuuj laeve. Of det noe 'n vleegske is, 'n girefke, 'n kesjtaanjelebuimke,'n hötje ieëwigs moos, 'n pandabaerke of geweun 'n lekker mupke det se veur 't ieës oppen erm moogs pakke, 't blieve sjtök veur sjtök en idders kieër opnuuj weer evolutionair wunjerkes.

Zoeë'n wunjerke wurtj hieël bezónjer es 't dien eige kleinkindj is. Ich kin 't ouch neet helpe. Waarsjienlik is 't get waat genetisch bepaoldj is bie opa's. Gruuëtsjer es apegruuëtsj op alweer 'n nuuj kleinkindj. 't Viefdje alweer en d'n aodste van 't sjtèl is nog 'n paar maondj twieë nog mer. Sanne brach dis waek de sjtandj op drie-twieë veur de maedjes. Inne haof sjtaon vief kinjersjteulkes te wachte op 't veurjaor. 'n Behuuërlike rie kinjerbeuk sjtuit óngedöljig te wachte óm veurgelaeze te waere. Net wie de sjteulkes enne beuk kin ouch opa neet wachte op al det sjoeëns det 'm nog te wachte sjtuit. Ich kin 't neet helpe, 't zitj mich inne gene.

© jan sjure, 31 oktoeaber 2014